ÖZLEM

Çocuktum seninle tanışırken

Ve hala karşımdayken ben hala çocuğum

Bakıyorum

Eskimiş sokaklarına inat içimde biriken sesine

Seni çağırıyorum

Bir el uzatsan belki alırım seni

Kalkarım beni devirip attığın yerden

Üstümde senin ağırlığın

Korkuyorum senden,uzaklığından

Canım sıkılıyor ve sen doğuyorsun sabahıma

İçime güneşler de doğuyor

uyanır oluyorum  sana adımlarken yolları

Ve çıkmaz sokaklar biraz daha yakınlaştırıyor bizi

Üşüyorum

İstanbul

Gel de ört üstümü

özlemin olmasa bu hayat ne diye devam ederdi

bu silik zaman

uzadıkça mesafe hasretin artıyor 

ve korkuyorum ölümden

seni göremeyeceğimi düşünürken

soluğumu kesen o boğaz esintin

ve Galatadan seyretmek Yeni cami,Süleymaniye'yi

ya da tam tersi

çocuktum kucağında büyüdüm

şimdi özledikçe üşüyorum

gel de ört üstümü

İstanbul