Ecel nefes alıyor
Yanıbaşında,kavşağında her sevdanın
Havaya karışarak
Koklamak isterdim havayı
Teneffüs ederken, aralıksız
Şiirin canı çıksa huyu kalır
Kokladım külmüş meğer
Şiir ölür ve doğar her günbatımında
Böylece yahut böylelikle
Konduramazsın hiçbir canlıya ölümü
Ki şiir hep canlı atar
damarı acıya
Geceye tek şahit ay ışığıdır bilsen
Her yer karanlık kime ne?
Şiir can çekişirken
Kör bir geceyse şimdi
Şiir son sözlerini söylerken
Böylece yahut böylelikle
Biter ve gider anılar
Tutuşur,tutuşturmakta
Ecel
nefes nefese
Kapıda,kapısında sevdanın
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder