ÇOK

çok mu sevdik?
şişe devirir gibi
ey kalbim
durduramadık sevdayı
çarptı durdu kıyıdan kıyıya
denize özlem var biliyorum
kıyıya vurabilseydim
ruhum anca o zaman huzur bulabilirdi
tarifsiz acılara gebe şu dünya
kuruldu kurulalı
bir benim için mi yakıyor güneş?
ve yağmurlar göz yaşını hatırlatan
döktükçe dökerken içini
bu kadar mı insana benziyor doğa?
binip gitsem diyorum dünyaya
dönebilseydi
ve ben yakalayabilseydim
ve bazen geriye
çaldığın hayatın hesabına
çaldıklarıma bir özür borçluyum biliyorum
ve kabarırken deniz, şaşkınca bakakaldığım
içine düşmüş gibi çırpındıkça boğulan
kaybettikçe hatırlayan
bir insanoğlu suretinde
sözcüklerime yeni anlamlar yüklemeyi bırakarak
hüngür hüngür ağlayıp
küfelik oluncaya kadar
çok mu sevdik dünyayı?
dünyadan da hemde
sevdiklerimizin yüzüne bakmadan
kaybolurken kendi hırslarımızın içinde
ve boğulurken,
farkında olmadan ölmüşüz be!
kim okur ki arkamızdan
yüzümüz mü kaldı?
çok mu sevdik?
bağrımıza bastırırken