Kırmızı

Kırmızı güller
Sereserpe karşımda
Alır beni karşısına
Al rengin içinde yok ederek
Yokluğunu hatırlatır
Kırmızı bakarsın
Sahibi olabilmenin kırmızının
Gururu kaplar bir an
Kırmızı alır tüm şehri
Eskiyen anıları koyarsın karşıma
Boydan boya yürüdüğün yolları
Kaplar ateşin kırmızısı
Ellerin yakar kıpkırmızı
Ben boydan boya uzanırım
Gökyüzü maviliğine dalarak
En çok maviye gider aklım
Kırmızıyı görünce sende
Sen ayrılığın kırmızısını oynarsın
Ben hürriyetin maviliğine kapılırım
Kırmızı ve mavi
Şiirde birleşir ve döker içini
Her deniz mavinin içinde kırmızıdır
Işte bu yüzden 

-CE

Kalabalıkları konuşur bu kentin
Içinden gayr-ı huzurlu
Içinden haykırır sağırca bir dille
Elleri tutuşan ellerimden tutuk
Yanında ağlayan bir gülle
Havuzdan akan fıskiyenin
Suyun gölgesinden akan
Zihnimin çocukluk bahçelerinin
Ardında tel tel koparıp
Konuşur da duymam
Ellerim kapalı sağırca bir dille
Seni çağırırım semaya bakarak
Ellerim yarı açık kulaçsız
Doyarım sessizliğine kalabalığın
Korkar adımlarım bıraktığın köşelerinden
Karanlıklardan damlayan
Günü eksilen ikmalsiz yurdun
Saati kurmaca meydanlarına
Bir yol gider
Yollar yol vermeyen bir fıtratta
Takılıp kalır plakta sağırca bir dille
Sesin oyun oynar bahçelerde
Kalabalıklara karışarak hürce.

Hüküm

Çocukça bir düş bendeki
Ellerinden tutup bulutlara çıkmak
Nefesinin gezindiği mahallelerde
Çığırtmak bir satıcı edasıyla
Kıvrılıp uzanmak denizin sesinde
Sessizlikten ayıklamak sesini
Kuşun kanadında görebilmek
Terkettiğin şehirleri
Huzursuz olurken de mutlu kalabilmek
Kapılabilmek tüm dalgalarına
Köpük köpük
Temizlenmek sevdikçe
Bir kediyi
anasından yeni doğan
Çırılçıplak dünyanın avucuna
Bırakırken ki ürkekliğiyle
Koşabilmek gül bahçelerinde
Yaprakları ezmeden sonbaharda
Yudumlarken çayı şekersiz
Bir daha hissetmemek yokluğunu
Güneş çekilirken kapkara
Üzülmek yenisi gelene dek
Gelmez diye son sürat
Ağlayarak,iç çekerek
Ve kandırdığını bilmeden
Çocukça bir içgüdüyle
Sarılabilmek hayata
Başka sığınağın olmayacağını
Bilerek