Gökyüzü

İnsanlar var gökyüzünde
ayakları uçuruma yürüten
İlk defa gördüğü bir hânın heyecanı
Tüküren gökyüzü suratına rüzgarıyla
Bitmek bilmeyen gökyüzünü
Avucunda sıkarken yansıyan
İnsanlar var gökyüzünde
Bulutlanmış şehrin
Yıkanma vakti gelmişken
Seyirsiz tepelerinde
Arap sabunu kâfi
Gökyüzü kırmızı güller atıyor
Dans ede ede...
Bazı insana yakışıyor
Eline
Ayrılık nişanı yüzük izi
Taşlara sürterek kazıyor gök
Tükürükle temiz olan
Kara taşın daha karası
Çöp toplayan çocuk
Geleceğe karamsar sırf bu yüzden
İnsanlar var gökyüzünü yaran
Denizlere atlamaya hazır
Bir keman sesi uzaktan geliyor
Gökten damla halinde mübarek
Bütün şehri kaldırıp yerinden
Oynatarak
Aldatırken gökyüzü
Bir yerden bir yere gitme telaşı niye
Kaçışan insanlara tükürükle boğuyor
Sırf bu yüzden.

UYKU

Bir kuşun kanadındayım

Aşkın kucakladığı çırpan kanatlarında

Kaldırıyor semaya beni ellerin

Düşüme girince

Dokunuyorum sakız rengi bulutlara

Senin rüyalarına dalıyorum hiç istemeden

Kapıyı çalmadan seni görüyorum

Sende bir mahremiyet korkusu

Ben de senin heyecanın

İçime işlemiş tenin

Seviniyorum uykularımda

Gülmek yasak değil

Gürültüden şikayet etmiyor kimse

Seni bağırarak seviyorum

Uyandığımda terliyorum seni

Sırılsıklam akıyorsun bedenimden

Üstümü değiştiriyorum istemeden

Ve aynada gülen yüzüm kalıyor sadece

Yasaklar başlıyor

Uykumun bittiği yerden

Kuşlar  kaçıyor pencerelerden

Barut kokuyor dünya

Mutluluk bir tek rüyalarda

Ellerine tutununca

Yakalıyorsun beni

Koparıyorsun zamandan

Yasakların olmadığı

Sakız gibi bulutlara
Uzanıyorum
Seni seyrediyorum
Gülüyorum, mutluyum
Unutuyorum kirli dünyayı
Ellerine kapıldığımda
Kuşlar tutuyor ellerimden
Güzel şehirler gösteriyorlar bana
Kaleleri olmayan

Resimler

Resimler görüyorum

Anılarıma ait

Kirpiklerimin ucundan damla damla akarken dündekiler

Bir boya fırçası olmuşken şimdi kirpiklerim

Resim yapıyorum

Sen ve ben

Resimlerden boya akıyorken

Yaşanmamış anıların renkleri hakim

Anılar akan bir nehir ve kırılmış bir köprüyü tasvir ederken

Nehrin ucundaki iki insan, kırlmış bir köprüden birbirlerine bakarken

Hiç onarılmayacak hem de

Nefeslerini bile hissedemeyecekleri kadar iki uçta

Çaresizlik akıyorken nehirden

Hatırladıklarım sadece

Sen ve ben

Bir başkası olmamıştı

Bir bütün olamamışken

Hayatımız resimlerden ibaretken

Onlar orada konuşadursun nefessiz

Biz bambaşka mevzularla başkalaşmışken

nefesimizin sonuna kadar

Ne anladın ki bu resimden

Sen ve ben

Bir cümlenin hangi kuruluşunda bulunabilirdik ki?

Devrik cümle de sen sondayken ben başta

Kurallıdan kaçıyorken

Nasıl anlatılırsa anlatılsın yüklemsiz bir yarınımız olmuşken

Kuralı yokken bu resimde hayatımızın

Sen ve ben

Bir başkası olmamıştı

Bir başkası olamayan, başkalaştıkça sıradanlaşan

ve kopan

Dağın yamacındaki bir kütleyken serseri bir kurşun gibi

Üzerimize doğru gelirken

O kadar bir birbirimizin olamamışken

Başka başka hayaller kurmuştuk

Biz ezildik hayallerimizin altında

Anlamamıştık, yüzleşememiştik düşerken acılar üstümüze

Resim iyimserliği tasvir ediyor

Üzerimize yığınla anı düşerken

Mutlu bir ayrılık planlamamıştık

Mutsuz olacaktı

Ama maskemizi takıp

Gülümsedik.

Tüm aynalar kardeş

Üzerimize düşenlere rağmen

Gülümseyerek ölmeli insan

Mutlu cesetler aşık ruhları doğurur

Mutlu ölmeli

Mutlu ayrılık, mutlu ölüm

Savaştık sadece

Mutsuzluk hakim olamamışken bize

Resimler görüyorum

Sana ait,bana ait, ikimize ait

Bir üçüncü yok

Olamazdı zaten

Anılar ikimize ait

İkimize

Sen ve ben

Nehrin  birleşemeyen iki ucuna gelebilmişken

Bakıp bakıp öleceğiz

Mutlu öleceğiz

Yaşananlar bir resim

Biz

Yani sen ve ben

Konuşmadan

Ayrı ayrı hayatlar alarak kendimize

Düşündükçe dündekileri

Yaşlanırken

Kirpiklerden beyazlar akıncaya dek

Resim tamamlanıncaya dek

Biz konuşaduralım hep

Sonu olmasın sarılmalarımızın

Resimlerde olan, olağan

Sen ve ben

Sadece resimlerde kalan

Bir ömür şimdi o resimler

Ya da boşver

Biz yaşlandık zaten

Resimler kalsın orada

Onlar yaşlanmasın bizim gibi

Orada ayrılmasın ellerimiz

Tıpkı resimlerdekiler gibi

Sen ve ben

Bir başkası olmamıştı

Olamazdı zaten

Olmayacakta...

Temsilen

Soğuk ve perdeleri andıran
Ekim ayının onuncu günü
Yıldönümüydü yağmurların ve seslerin
Ben yine döndüm yuvaya dedi
Kanat çırpan perdeler karşıladı
Temsilen
Kapalı havaların sıcak şiirleri damladı
Gözlerimden damla damla
Mürekkep beyazı taklit ediyordu
ben harfleri yerleştirirken
Anca yazıyor yüreğim dedi
Girizgahımı kaybetmişken
Ekim gelmiş
yanımdan geçerken farkettiğim
Sen geçiyorsun
Umarsız
Sonbahar yeni selam verdi
İlk yağmurlarla
Ve sesinde geldi uzun yollardan
Aradan bulutlar selam verdi
Beyazın en beyazı ,dostça
İnceydi sesi
Duyamadan beni gidecek
Cevapsız sorular kazındı havaya
Ve Ekim yine selam verdi
Geçerken hem de

Sokak Lambası

Sokak lambasıyım
En kuytu köşesinin sokağın
Işığım senin olsun
güneş doğana kadar
Ben hükmüm olmayan bir lambayım
Sabahları aydınlatmayan
Kaldırım taşına yaslı
Süpürge bekleyen,tozlar uçuşan
Kafamda binbir soru
Bir vapur sireniyle duygulanan...
Işığım sapsarı
Buğday başağı
Kokum kablo yanığı
Oturmanı bekliyorum
O uzun saçlı
Kırık dökük bir bankın tam ortasına
Dünyanın merkezi saydığım
Kovdum sinekleri üzerinden
Üstüme çektim
Işığım aldatır çeker alır onları
Sen kal derim oku hayatı
Elinde ilgisi olmayan bir okul kitabı
Çocukların oynadığı umarsız
Metrekarenin onda biriyim
Üç karış bir adım
Yapayalnız ama kalabalık
Korkulan ıssız
Bir sokak lambasıyım.