Gökyüzü

İnsanlar var gökyüzünde
ayakları uçuruma yürüten
İlk defa gördüğü bir hânın heyecanı
Tüküren gökyüzü suratına rüzgarıyla
Bitmek bilmeyen gökyüzünü
Avucunda sıkarken yansıyan
İnsanlar var gökyüzünde
Bulutlanmış şehrin
Yıkanma vakti gelmişken
Seyirsiz tepelerinde
Arap sabunu kâfi
Gökyüzü kırmızı güller atıyor
Dans ede ede...
Bazı insana yakışıyor
Eline
Ayrılık nişanı yüzük izi
Taşlara sürterek kazıyor gök
Tükürükle temiz olan
Kara taşın daha karası
Çöp toplayan çocuk
Geleceğe karamsar sırf bu yüzden
İnsanlar var gökyüzünü yaran
Denizlere atlamaya hazır
Bir keman sesi uzaktan geliyor
Gökten damla halinde mübarek
Bütün şehri kaldırıp yerinden
Oynatarak
Aldatırken gökyüzü
Bir yerden bir yere gitme telaşı niye
Kaçışan insanlara tükürükle boğuyor
Sırf bu yüzden.