havaya karışan bir dumanım
sokulgan bir fıtratla
sana tüm benliğimle koşmak istİyorum
bir mektup yazmak
ya da sohbet etmek
oysa ben hiç konuşamam ki
uzun uzun bakarım
eski günler gelir aklıma,
ağlarım
içimdeki bu melankolik hava senden miras bana
oysa ne neşeli bir insandım
kayboldum koca şehrinde
sanırsın ki İstanbulsun
beni erittin potanda
koşmak isterdim sana inan o şehir kadar karmaşık olabilseydin
karmaşıkta değildin
bir cazibende yoktu
ama yanıbaşına mum dikmişti kalbim
ve kaybetmekti tek emelim
benliğimi,kimliğimi
şimdilerde sesini hatırlamaya çalıştıkça
kısılıyor içimdeki sesler
kös kös oturuyorum
sıkılıyorum yaşadığım çevreden
bir trene atlayıp gidebilseydim
senin geçtiğin kentleri dolaşmak isterdim
biraz koklamak,acı çekmek için
dün gibi,o seslerin yankılarında ağlamak isterdim
ağladıkça boğulmak ve çıkamamak
işte tüm mesele bundan ibaret
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder