KENT

Öfke kusar her gökyüzü her sabah.
Konuşkan değil insanları,
bu kentin.
Uykulu sözcükler gırtlağa yapışır.
Ve gülmez hiç bir mimik,
kendi başına topallamadan,
ya da emeklemeden.
Yorulması adetten değilse,
yolları tümsekli,
sokakları çamurlu,taşrada kalmışsa...
Zıplarsın bir hayattan diğer hayata.
Bir uyanırsın çocuğun üşümüş.
Sığınak kalmışsın.
Ve yıllar sonra sığınacağın...
Yani hayatı kısa
bu kentin.
Günler su gibi...
İçersin,içtiğin boğazından akar,
bir oluk gibi
Elin kolun ve bacağın da akar,
kentin logarlarına.
Koku bu kentin kaderi.
Ayrılık kokmak istersin,
ama tutsaksın.
Nereye gitsen de.