KAYIP

Kayboluyorum senin içinde,
yalnızlığım.
Kalabalıklar kadar vurdum duymaz,
oluyorum seninle.
Dönüyorum dünya kadar
ekseninde.
Dar sokaklar açıyor bana gökyüzünü,
gül kokan ellerinden.
Dikenlerle savaşıyorum,
bahçevan kadar.
Görebilmek için bir yudum ışığı,
sabah ezanlarına dalıyorum,
Getirsinler diye seni.
Gün sana açılınca,
daha bir tanıdık geliyor bana yüzün.
Kaldırımlar kadar
soğuk yüzünle tanışıyorum.
Yalnızlık, seninle cebelleşiyorum.
Başucuna konmuş kuş gibiyim.
Ekmek kırıntısından zaman verirken bana,
ben körkütük aç kalıyorum,
varlığının karşı konulmaz cazibesine.
Öĺüm kadar bekliyorum seni
Seninle doğar doğmaz.