KAR

Kokun havaya karışır
Her kar yağdığında
Köhne çay bahçesinin
Dışarıya atılmış masasına
Benim kadar dışarda bu hayatın
Beyaz bir yorgan gibi sarılırım
Yağdıkça
Mektuplar yazmak gelir içimden
Sen de soğuğun başkentindesin
Ne yazabilirim ki farklı
Sizin orda da beyaz mı her yer
Ve gri gökyüzünü seyredebilmek
Lüks mü?
Sandalyem soğuk
Ve insanlar umarsız
Benden
Koyu çay işte
benim için hayat
Isıtsın yeter