Yalnızlığa Dair

Çok sonraları
duydum ben bu notadaki ahengi
Bir ritim var yakaladığım,
sokaklarda başıboş, yalnız gezinirken aydığım
kelebeksiz mevsimlerin hüküm sürdüğü,
konuksever coğrafyalarda
Ben yalnızlığın sultanıydım
Ve bu yalnızlık arkadaş oluverdi
Sevemedim hiçbir arkadaşı yalnızlık kadar
adımlarken en sevdiğim şehirleri bile
Simit attığım da oldu martılara
yalan yok
ama hiçbir ele uzatamadım ellerimi
seyrederken masmavi gökyüzündeki ülkemin bulutlarını
Yağmurlar bile sadece benim tenime dokunurken okşadı
ben şevkat dilenmedim hiçbir insanoğlundan
içime döktüm yalnızlığımı tek dozda
Koskoca bekledim kendimi ateşler içinde yanıverdiğim zamanlarda
kös kös oturduğum da oldu
sıkıldığım hatta kendimden
ama arayamadım hiçbir arkadaşı
yerin dolmadı ey yalnızlığım!
Koyup gittiğinde oldu
ve zırıl zırıl ağladığım
peşinden it gibi ben gidiverdim
yalvaran ben oldum
ve hiç ayrılamadık
en yakınımdakiler seni kıskandılar
ben hiç aldırmadım
Çok sonraları
duydum ben bu notadaki ahengi
Bir ritim tutturdum yalnızlığa dair
gidiyorum.