KARABASAN

Soluğu kesik bir dünya
bu içindeki bizimkisi
Yarım kalan cümleler saklı
Nokta atışlarıyla kazınmış isimlerini
Kucakladım sahipsiz bir bankta oturarak
Arabalar üzerimden geçerdi
Ben çığlıksız,çoğul gülerdim
Tüm insanlar yerine
Savunmasız öldürülen
Kalplerde ölenler yerine
Cır cır böcekleri susturur mu
Tüm çığlıkları?
Yazın kokuşmuş gaddarlığını
Kan gömlek uçuşan rüzgarından
Kaçırırken benliğimizi
Çoktan unuttum umudu
Geleceğinin karanlığına
Bir florasan çakmayı
Akıl edemedim.
Karanlık oturmuş göğsümüze
Karabasan gibi
Yürüyorum belki aydınlığa
Bulamasam da.