Kara

Gün batımı doğuruyor
Yine kuzguni kara saçlarını
Çerçevesi kopuk,eskimiş
Bir resim duvarımda
Denizin içinden
Koyup gider ellerimle,bedenim
O resmin hikayesine,
Bilinmez seyahatine...
Ben toprak olurum verimli
Seni bağrımdan hâsât ediyorken
Bir resim çiziktirir ellerim
Koca okyanuslar alır
Götürür zihnimin çaresizliklerine
Hayallerim zincirli
Görse de gidemez karşı kıyıya
Bekleyen gemiye
Uzaklar bekler beni
Ufuk çizgisinde biten hayatlar
Sana kalmış unutmak
Yüzerek geçerim sana
Sen baksan da tanımassın
Kararan gözlerini biliyorum
Saçlarından almış.