Altın Boynuz

Bir çocuk kanatlanır uçar,
Altın boynuza
Düşlerken kalemim kırılsa,
kanatsa ellerimi.
Yazsa Papirusa gül kokulu mürekkebiyle,
Altın boynuza
uçursa güvercinin kalbi,
Koydurup mısrasını
saçaklı evlerinin damıttığı kar tanelerini,
dökerken cumbasında,
Dişlerse dilim dilim
Dil bilmez şehirlerin kafiyesi dar ağaçlarında asılı,
Vak vak ağacı sulamaktan bıktığım,
Şehircilik okumanın parasız yataksız olduğu devlet üniversitelerinde,
Ben kanatlanıp uçarım,
Tarih kara delik
yutar zamana inat.
Çocuk kaldım bu şehirde
Altın boynuz büyüdü, ben seyreylerken denizinin mavisini,
vapurdan bakakaldım
kalbim kanatlanır alalade bir hava limanından sirkeci garına
Altın boynuza kaçırır gözlerim bebeğini
Şaşırır kalsam kaldığım Topkapı otogarında sahipsiz
emanetçiye verdiğim çocukluğum
kanatlanıp uçar