Taş

Bir sokak var
Kendi masalında
Taşlı yollarında yalın ayak yürüdüğüm
Sabaha kadar
İğde ağaçlarının kucağında
Çok uzak değil taa şurada
Ne zaman sıkılsam
Kendimi atarım
Ve oturur başucunda
Başım okşanır gibi
Şiir yazarım
İçimi döktüğüm
İğdeler dökülür
Ve ben ellerimi açarım
Önce ben severim
Taşlı yolları sokağının Diyarbekirimin
Kararır durur
Ben aydınlanırken