Kıyamet

Hiçbir yaprak, sonbaharda salıvermiyor toprağa kendini.
Kendi dalında kurumak bahtına

Sana adanmış mevsimler,
eskimeyen masalların,
ya da bir efsanenin,
Belki bir kaç yıl öncesinin,
Oyuncağı oldu.

Bir deniz sanırsın
önündeki çaresiz yatan aldırmazlığı.
İşte gittiğin günden beri
bu fütursuz serzenişlerim kendime.
Belki aynalara,
güneş doğarken biraz acıklı aslında.
Alevin maviliğe çalmıyor
Hey kararsız mevsimim
Kıyamete mi hazırlanıyorsun?
Bir gelin gibi

Ufukta arıyorum kırıntılarını.
Doğacak günümden yerken
Dilenci gibi
İş ediniyor
Bu mecrada kalbim
Çölün edilgen
Sen etkilisin.

Bu yağmur,
çoktan ikiye böldü ikimizi.
Çoğalarak kayboluyorken,
Uzaktan sevmek,
Yol haritasıdır unutabilmenin
Bu yağmur,
Yağmasın artık
Bölünecek kara parçam kalmadı.