DÜŞ

Güneşin sahte vurduğu kentlerin
kışlarıydı düşlerim
Belki bir ambulansın çığlığı gibi çocukluğumu arar dururdum
Düşlerim düştüğünde aklıma
Bir sanrı doğar kalırdım
Ağlamak istiyorum dediğim de
O yeşil ve mavi kentler gelir aklıma yine ağlayamazdım
Oturur düş kurardım
Deniz ve ben
Ve ıssız bir ada
Ne az şeyi o kadar çok arzulardım
Azınlık ta kalmış düşlerim
Farkına varamamışım
Sahte güneşin peşinden koştum çocukça
Hâlâ peşindeyim
Ve büyüdüm...
Büyümüşüm
Ona da geç aydım
kararıp duran kavruk iklimlerin
Büyüttüğü bir çocuğuydum
Düşlerimin
Kelimesiz cümleler kurdum
Duyuramadım
Anlaşılmadı kurduğum lisan
Ve sokuldum anaç bir kayanın gölgesine
Güneşi izlerdim
Bulutsuzluk özlemi benimki
Belki çocukken güneşsiz bir evdeydim
Ondan apaydınlık düşlerim