Sonbahar

Bir yaprak daha düştü
Sonbahar avuçlarımdayken
Çocuksu gözlerimi taşıyan
Okullar açılınca sırtına çantasını atan
Kendinden büyük dünyalar taşıyan
O çocuklar gibi
Zilleri yüreğinde bir parça biz misali
Bana baktığın o son ekim günü gibi
Sonbaharı haberleyerek
Vicdanımın ortasında koparak
Sayfalarca uçuşan gökyüzüne
Toprak damıtarak kelebeklere
Susamış susturulmuş
Bedensiz yürekler bırakırken
Tam avuçlarıma
Bulutlanır şimdi semtler
Üzerine çizip oturduğumuz
Bir resmin titizliğinde
Bakarken
Sonbahar gemiye binmiş
Mendillerde poyraz getiren
Sen üşürsün o soğuk kentte
Ben ısınırım yıllar geçse de.
Buharlaşan hatıralar
Cama yazılır her nefeste.