Mecal

Dışarda süzülen güneş
İçeride karabasan düşler
Ne ellerim hakim ömrüne
Ne ömrün tam içeride
Kayıp bir vapur şimdi bedenim
Okyanuslar getirmez ki
Boğulurken gülümsediğim hayata
Tam ortasına
Bir gülü tutuşun vardı
Tam ortasından
İnsan ölürdü yüzbinlerce
Hesapsız yaralarım olurdu
Sırf bunun için
Sarıp ağladığın ve tuzuna
Göz yaşları getirmez ki
Düşlediğim kentleri,sahilleri
Dışarda süzülen güneş
İçeride yangın düşler
Baştan yanmaya mahkûm
Döner hayatın mikserinde
Bir gül tutuşluk kadar
Dirilmek istemezdin
Bahçelerimiz çoktan sulanmış
Çok cömert yağmur ve yağdıran
Gidişler hesapsız ve izinsiz
Her çıkılan kapı belki son çarpılan
Son tutuş gülü zamanın içerisinde
Kaybettim gülüşlerini
Dışarda süzülen güneş
İçeride derin yalnızlık
Sona giden yolda
Bir adım daha yalnız.